Podstawa chmur (LCL)

Przyjrzyj się dowolnej puszystej chmurze cumulus, a zauważysz, że jej spód jest dziwnie płaski — i że wszystkie chmury w okolicy mają płaskie spody na tej samej wysokości. Ta wysokość to LCL, poziom kondensacji: pułap, na którym unoszące się powietrze wychładza się na tyle, że jego niewidzialna wilgoć skrapla się w kropelki.

>Sztuczka z termometrem

Możesz to oszacować samodzielnie. Weź temperaturę (T) i punkt rosy (Td) — temperaturę, przy której osiadłaby rosa. Podstawa chmur wisi mniej więcej

125 metrów na każdy 1 °C różnicy T−Td.

Suche letnie popołudnie, T 30 °C i Td 10 °C? Różnica 20 → podstawa ~2500 m, wysoko i postrzępione. Parny przedburzowy wieczór, T 24 °C i Td 20 °C? Różnica 4 → chmury wiszą nisko, ~500 m nad głową.

>Czemu tornada lubią niskie podstawy

Tornado musi zbudować nieprzerwaną wirującą kolumnę od chmury aż do gruntu. Im niższa podstawa, tym krótszy zasięg — i, co równie ważne, tym wilgotniejsze powietrze pod chmurą. Suche powietrze pod wysoką podstawą wychładza prąd zstępujący burzy (parujący deszcz kradnie ciepło), a ten zimny wypływ odcina rotację, zanim zdąży się zacieśnić. Dlatego miernik Wilgoci w prognozie traktuje podstawę poniżej ~800 m jako składnik tornadowy, a podstawę powyżej ~1500 m — jako niemal wykluczającą, cokolwiek mówią pozostałe mierniki.